Moja żona, która jako pierwsza czyta każdy mój wpis, pracując jako mój najlepszy korektor, z wielką ochotą analizuje moje głupawe, publicystyczne paragrafy, natomiast szerokim łukiem omija opisy techniczne, pełne ISO, flaszy itd. Dlatego dziś eksperymentalnie podzieliłem posta na 2 części – Matrix oraz Syjon. To od ciebie zależy czy chcesz przeczytać o zdjęciach przepięknej kolekcji Błażeja Telińskiego, obejrzeć prezentację wideo tychże kreacji, a nawet pobrać katalog Blażeja, czy też dowiedzieć się co nieco o technikaliach tej sesji, pracy w Diamonds Factory Studio oraz obejrzeć Behind the Scenes, czyli świrów fotograficznych przy pracy.

,,Weź niebieską pigułkę, a historia się skończy, obudzisz się i uwierzysz we wszystko, w co zechcesz. Weź czerwoną pigułkę, a pokażę ci, dokąd prowadzi królicza nora.”

PSucie zdjęc

Jako, że czasu ostatnio niew

iele, cos z szuflady, choć w nowym wydaniu. Zainspirowany wpisem Scotta, grafika pracującego u Chase’a Jarvis’a, w którym tłumaczy on swoje techniki pracy w Photoshopie, postanowiłem wreszcie czegoś nauczyć się w tym programie. Bo przecież to wstyd, żebym był kompletną nogą z PSa :)

Scott stosuje głównie zabawy z krzywymi na poszczególnych partiach obrazu, tak aby stosownie dobrać sposób ich obróbki. Zdradza też całkiem niezły trick z Channel Mixerem. Zachęcam do przeczytania jego wpisu u Chase’a.

A u mnie kilka na szybko obrobionych ponownie zdjęc. To początki nauki, znacznie pewniej czuje się za aparatem niż przed Photoshopem.. zresztą wyznaję zasadę, że jeśli zdjęcie nie wyjdzie bardzo dobre prosto z matrycy, to żadne PSucie nie pomoże :)

PS – Post Scriptum

To już 98 wpis na moim blogu :)   Niedługo całkiem spory jubileusz. Zastanawiam się właśnie jak go uczcić :)

Related Blogs

Bliżej, coraz bliżej

Jako że poza pracą, myślimy już tylko o warsztatach w Dubaju, postanowiłem przybliżyć sylwetkę jednego z wykładowców – Zacka Ariasa oraz opowiedzieć trochę o jego “OneLight Workshop”

Zack Arias, to jeden z najwybitniejszych fotografów muzycznych na świecie. Jego kariera jednak nie była drogą cudownego dziecka. Jako nastolatek, w obawie przed wywaleniem ze studiów, zapisał się na zajęcia fotograficzne. Tam wykładowcy bardzo szybko odkryli jego talent. Zack jednak miał zawsze niepokorną duszę i preferował podróże po świecie i inne przyjemne zajęcia nad solidną edukację. Mimo tego ukończył studia fotograficzne jako najlepszy absolwent na roku.

Świat jednak nie padł mu do stóp i jego debiut nie przyniósł wymiernych rezultatów. Przez kilka lat Zack szukał swojej drogi w fotograficznym biznesie, bez jednak większych sukcesów. Przełomem w jego karierze okazały się propozycje fotograficzne jego przyjaciół-muzyków z Atlanty. Zack odnalazł swoją niszę w fotografii muzycznej i został bardzo szybko zauważony.

Kolejnym punktem zwrotnym dla Zacka było znalezienie na strychu starej lampki Vivitar. To od tego momentu powstała koncepcja OneLight, która poruszyła całą branżę, a Zack zyskał sobie zasłużone miano fotograficznego geniusza.

OneLight Workshop v 3.0

Zack stosunkowo niedawno całkowicie zmienił zwoje warsztaty, w taki sposób aby wejść głębiej w tematykę błyskania. Ściągamy lampę z aparatu, włączamy tryb manualny i fotografujemy. Zack traktuje te warsztaty trochę inaczej, niż standardowe “hands-on”, dla niego to poprostu realizacja zwykłego zlecenia komercyjnego, tyle że w większym gronie. Zack tłumaczy bardzo dokładnie swoje techniki, jednak w sposób zrozumiały dla uczestników warsztatów. Nie wchodzi głęboko w teorię światła. Na jego warsztatch nie zobaczycie wykresów fizycznych własności. Teoria jest ograniczona do minimum, a Zack przekłada ją na konkretny efekt, który chce osiągnąć.Pokazuje, jak przy pomocy jednego zródła światła osiągnąc to co chcemy w profesjonalny sposób.

Nie jest to też typowy warsztat od 9 do 17tej. Zack jest pasjonatem fotografii i jego warsztaty przeciągają się często dlugo poza wyznaczone godziny. Nie jest czymś nietypowym, gdy uczestnicy po skończeniu zdjęć rozmawiają z Zackiem do 5 rano o tajnikach jego pracy. Zack jest bardzo zapracowanym człowiekiem, lecz podczas warsztatów oddaje swoją uwagę uczestnikom w 100%.

Zack nie daje gotowych przepisów na karierę fotograficzną. Jego techniki nie są czymś nowym, czy rewolucyjnym. Takich przepisów po prostu nie ma. Zack ma raczej na celu ugruntować wiedzę użytkowników, pomóc im w ich problemach, odpowiedzieć na pytania, zainspirować. Nie są to więc warsztaty dla zupełnie początkujących, Zack wymaga dość sporej wcześniejszej wiedzy, na której buduje swoje warsztaty.

Czy warto? Napewno tak. Dla mnie Zack to bezapelacyjny guru, autorytet w tej branży. Niecodziennym przeżyciem będzie obcowanie z kims, kogo dotej pory tylko podziwiałem i oglądałem jego genialne metody pracy na DVD.

JednoŚwiatlo (OneLight)

Ja od dawna inspirowałem się Ariasem i jego technikami. Oto kilka moich zdjęć JednoŚwiatło

It’s raining blogs, halleluyah!

Pamietam, jak jeszcze kilka tygodni temu tuzy “Polski Foto-Portalowej” wyśmiewali się z tego, że założyłem bloga. Bo przecież blogi są dla dzieci Neo, debili, itd.

Teraz te same tuzy ostro blogują. W dość specyficzny sposób, np. opluwając wszystkich i pisząc z bardzo wysokiej perspektywy orwellowskiej “prawomyślności”. Choć nie mówię oczywiście o wszystkich. I to nie moja sprawa. Tylko krowa nie zmienia poglądów :)

Pozostaje mi tylko kibicować i cieszyć się, że ta forma komunikacji tak się rozwija w naszym (jakże)artystyczno-fotograficznym ogródku!

Related Blogs

Troche techniki

Dodatkową komplikacją było to, iż nie posiadałem wtedy żadnych wyzwalaczy radiowych, a lampy wyzwalałem za pomocą okropnego kabla PC. To dodatkowe ograniczenie i dodatkowy powód frustracji.

Setup bardzo prosty – z przodu świeciłem lampą z beaty dishem, jako kontrę użyłem lampy ze snootem. Takie dość standardowe ustawienie posłużyło mi jako punkt wyjścia do zabawy z dość nietypowymi formami otoczenia w cementowni.

Oświetlenie pochodziło z 2 lamp pseudo-studyjnych z zewnętrznym, mobilnym zasilaniem. Ma ono swoje plusy i minusy. Podstawowym plusem jest to, że dają one bardzo dużo światła, co przydaje się przy sesjach plenerowych. Minusem jest oczywiście ich waga i nieporęczność oraz fakt, że regulacja ich mocy jest bardzo ograniczona (w zakresie pełna moc, połowa, 1/4 mocy), co w przypadku sesji ze znikomym światłem zastanym (takich jak ta) jest sporym problemem.

Z perspektywy czasu – chciałbym chyba 50d, ale jako drugie body. Coraz częsciej łapie się na tym, że przydał by się drugi aparat, zwłaszcza z cropem.

Więcej światła

Podstawowym nieporozumieniem i złudzeniem, któremu ulega większość początkujących pasjonatów fotografii jest zależność ilości światła zastanego i światła błyskowego. Na zdrowy, niefotograficzny rozum – im ciemniej tym trzeba mocniej błysnąć, prawda? Nic bardziej mylnego. Ten błąd popełnia wielu ludzi. Im ciemniej w otoczeniu i im mniej światła zastanego, tym mniej błyskowego potrzebujemy. Wynika to z tego, że jeśli chcemy światłem błyskowym np. wypełnić cienie, będziemy go potrzebowali znacznie mniej w nocy, np kiedy fotografujemy przy iso 800, f2,8 i czasie 1/30 sekundy, niż przy pełnym słońcu, kiedy to musimy zrównoważyć działanie tegoż jako źródła światła.

Operacja Dubaj – wieści z frontu

Operacja Dubaj w toku. Potwierdziłem już warsztaty z Zackiem Ariasem i Joey L. Zaplanowaliśmy też dość dokładnie sesję na pustyni. Początkowo myśleliśmy o sesji strobistycznej, która z racji permanentnego braku mocy, musiałaby odbyć się o zachodzie słońca. Wyszukałem jednak na dubajskim forum fotograficznym (!!) araba, który za niewielkie pieniądze wypożyczy mi zestaw Elinchrom Ranger o mocy 1100 Ws, więc nie straszne mi pustynne słońce i sesją będzie mogła rozpocząć się ciut po południu. Wszystko już zaplanowane – szeroki kąt 17-40 zakupiony, kamera wypożyczona, więc dość mocno szykujemy się na tą sesję.

Rozglądam się też za Pocket Wizardami Flex, gdyż kosztują one w Dubaju tyle co w Stanach, więc jakieś 60% taniej niż w Polsce. Wiem, wiem, to zdrada RadioPoppersów,ale jeśli budżet pozwoli chyba się skuszę :)

8 powodów dla których nie lubie maxmodels.pl

• Zostawiłem post,że poszukuje sukni na dość nietypową sesję – na pustyni. Jeśli byłbym projektantem, byłaby to dla mnie super okazja do promocji swoich prac.
• Pod postem wpisało się 20 sfrustrowanych fotografów, piszących coś w stylu “dubaj-srubaj” oraz mniej lub bardziej wyszukane teksty.
• Post taki miał na celu znalezienie konkretnej, zainteresowanej osoby, a przyciągnął fotografów-gawędziarzy
• Na maxmodels jest zgraja frustratów, którzy tylko czekają żeby kogoś ośmieszyć i komuś przypierdo….ć, bo z jakiej racji ktoś ma mieć lepiej niż ja???
• Ogłoszenia w stylu “pokaż mi cycki, a ja może zrobie ci zdjęcie” albo “12 latka zapozuje do aktu” nie wzbudzają żadnych kontrowersji, post w konkretnym a nietypowym temacie (sesja na pustyni) budzi wszystkich….
• Dowiedziałem się że Joe McNally (ktory będzie prowadził warsztaty w Dubaju i publikuje m.in. dla National Geographics) to mięczak, a publikacja dla pism jak Time, Rollin’ Stone, National Geographics to obciach, natomiast fotografowanie nagiego biustu bez konretnego pomysłu to sztuka.
• Dowiedziałem się też, że w naszej kulturze nie jest mile widziane szukanie współpracowników do projektów, które są czymś ponad sesje “poka cycki”. Sesja w Dubaju to wystarczający powód żeby kogoś nienawidzić i mu dowalić

A na koniec jeszcze jedno zdjęcie, też z tego samego okresu. Tym razem mała lekcja jak rozpuścić czekoladę w mikrofalówce i wykorzystać ją do sesji :) Ech wracam do pracy….

Related Blogs

Czarno-biało dziś. Zdjęcia bardzo bardzo stare, chyba jeszcze z Sony. To początek mojego studia w mieszkaniu. Wtedy właśnie odkryliśmy jak fajnie jest robić zdjęcia we własnym tempie i własnym domu, bez konieczności wynajmowania studia, uzależniania się od całej tej machiny. Pamiętam, że w tym okresie wynajmowaliśmy studio na Karmelickiej, jednak układ ten był wybitnie niejasny i mętny, więc dość szybko z niego zrezygnowaliśmy.

Wracam do tego zdjęcia, bo przygotowuje się na One Light Workshop – warsztaty Zacka Ariasa, w których wykorzystuje on tylko jedną lampkę do zdjęć muzycznych, portretowych i fashion. W tych zdjęciach, które tu prezentuje zastosowaliśmy tylko jedną lampkę Quantuum 300+ z beauty dishem. Aby zapobiegać zbytniemu rozlewania się światła i skoncentrować je tam, gdzie chce, załozyłem także plaster miodu. Dzięki niemu miałem pełną kontrolę nad światłem. Dlatego też pobawiliśmy się światłem i cieniem. W tych zdjęciach cień bowiem pewni równoprawną rolę i jest tak samo ważny jak światło.

Setup dość standardowy – F11, 1/125 sekundy ISO 100, czyli tak jak w zakładzie u pana Czesia na mieście. Coś w tym jednak jest, przy F11 uzyskujemy juz całkiem przyzwoitą głębię ostrości, ISO 100 praktycznie nie powoduje szumów. Pan Czesio jednak ma racje :)  Zdjęcia robione jeszcze Sony A900 z bardzo fajnym obiektywem Zeissa 24-70. Specjaliści mówią, że to jedno z najlepszych szkieł na rynku. Pamiętam, że jak sprzedawałem to szkło to aż łza się zakręciła w oku…

A w telewizorze znów Majka – serial o tym jak zmienić starego STARTa analogowego na nowego Nikona D3. Wystarczt wiedzieć komu wpaść pod koła i tyle :) Zaraz jade do Igora chyba wezme starego Nikkormata FT2 i będę polował na Mercedesy…. Swoją drogą realia tego serialu zabijają swoją naiwnością. I czy ktoś widział jakie Majka robi zdjęcia? Nie pałam specjalną miłością do tzw “portali foto” ale chyba nie przeszły by moderacji na żadnym z nich :)

Related Blogs

Zimno. Brrr. Zimno, smutno, szaro. Rano moj samochód wyglądał jak sanie Mikołaja, a podobno ma być jeszcze gorzej… Tym chętniej sięgam do przepastnej szuflady fotograficznej, w której ciepło, słoneczko, upały po 30 stopni.

Wspominałem przy okazji sesji z Pampeluną i Szkołą Rocka, że moim ulubionym miejscem na industrialne plenery jest stara cementownia w Nowej Hucie. Miejsce zapomniane przez cywilizację. Miejsce, w którym czas zatrzymał się kilkadziesiąt lat temu, ktore pamięta stachanowców i 200% normy, plany pięcioletnie i budowanie “Nowej Socjalistycznej Ojczyzny”. Pewnie za czasów swojej świetności cementownia tętniła życiem, zapewniała pracę połowie Nowej Huty. Teraz to pustkowie, zaniedbane ruiny. Mekka entuzjastów post-industrialnych klimatów.

Właśnie w cementowni zrobiliśmy z Asią sesję w czerwcu zeszłego roku. Pogoda była cudowna, upał, słoneczko. Do czasu… kiedy przyjechaliśmy na miejsce. Od razu zerwał się bowiem bardzo silny wiatr i ulewa aż wisiała w powietrzu. Co chwilę więc musieliśmy łapać spadające lampy. No i czasu na sesję było niewiele, gdyż ciągle obawialiśmy się, że lunie deszcz. I faktycznie, gdy tylko się spakowaliśmy po sesji i ruszyliśmy w stronę mieszkania, dopadło nas prawdziwe oberwanie chmury :)

Ktoś kiedyś się smiał ze mnie, że jestem fotografem gruntowym, bo albo sam tarzam się po podłogach, betonie, czy gołej ziemi, albo wymagam od swoich modelek aby czyściły garderobą podłogę :) Cos w tym jest, bardzo lubie kadry “od dołu” a to wymaga ode mnie częstych kontaktó z podłożem. Nie boję się leżeć na ziemi, nawet ubrudzić się cały, aby tylko zrobić ujęcie, które mam w głowie. Tym razem jednak to Asia musiała się nieźle wytarzać, siedząc, czy wręcz leżąc na betonie:)

Zdjęcie było robione w okresie przejściowym pomiędzy fascynacją dużymi, “dorosłymi” lampami, a strobizmem, więc w użyciu była zarówno lampa PowerLux 300Ws, jak i nowo (wtedy) nabyte SB-900. Powerluxy mam zresztą do dziś, używam ich jednak tylko absolutnie wtedy, kiedy muszę. Dlaczego? Bo są cięzkie, nieporęczne, wymagają strasznie cięzkiej baterii i grubych kabli. Z plusów tych lamp wymienić trzeba oczywiście możliwość mocowania modyfikatorów światła z mocowaniem Bowensa, takich jak softboxy czy beauty dish. Teraz jednak pracuje prawie wyłącznie z małymi lampkami strobistycznymi, a Powerluxy używam, kiedy naprawde potrzebuje dużo mocy. Zdjęcie obok (kliknij aby powiększyć) pokazuje jak ustawiłem oświetlenie w trakcie tej sesji.

Z ciekawostek, budynek który widać w tle zdjęcia powyżej to ten sam, w którym Pampeluna pozowała do zdjęc na swoją plytę. Dowiedziałem się ostatnio, że właśnie zdjęcie z tego budynku (a nie z dachu – a te bardziej mi się podobały) ozdobi okładkę nowej produkcji Pampeluny, która mam nadzieję już niebawem będzie w sklepach.

Byle do lata, byle do lata :)

Related Blogs

Dosłownie i w przenośni – stare. Nie jest to najnowsza sesja, więc łamie trochę chronologię bloga, ale bardzo lubie te zdjęcia. Tym bardziej, że dziś na delegacji w Katowicach rozmawiałem akurat o uroku zdjęc analogowych.

To zdjęcia z sesji, którą robiliśmy jeszcze w lecie. Dostałem wtedy świetnie zachowany aparat Kiev 4, stary porządny dalmierz. Aparat dostałem od taty Asi i od razu mi się spodobał. Stara, radziecka konstrukcja. Załadowaliśmy więc rolkę filmu i poszliśmy na Kazimierz. Najpierw oczywiście odwiedziliśmy Make-it-up, i poprosilismy o stylizację a’la Ordonka. Bo przecież stary aparat, to i stylizacja musi być stara.

Na Kazimierzu jednak było za dużo ludzi, więc postanowiliśmy zrealizować od dawna planowany pomysł – sesję na dachu. Z braku sensownego dachu, wdrapaliśmy się na nasz blok przy zachodzie słońca. Na tą porę dnia i takie światło czekałem :)

A właśnie, o świetle. Użyłem Sb 900 na 1/8 mocy, przepuszczając jej światło przez parasolkę. Na kontrę użyłem Metza 48 z gridem na 1/8 mocy. To w połączeniu z zachodem słońca nad blokowiskiem, dało dość ciekawy efekt. Cały setup pokazany jest tez na zdjęciu obok (kliknij aby powiększyć).

Okazało się niestety, że Kiev ma spore problemy synchronizacyjne z lampami błyskowymi, stąd zapewne ciemniejsze partie zdjęcia. Po skonczonej sesji, wypstrykaliśmy szybko film, by zanieść do wywołania i skanowania. Probowaliśmy zeskanować w Galerii Krakowskiej, w sklepie Kodaka, tam jednak bardzo niemili panowie zwodzili mnie tydzień, tylko po to by powiedzieć że klatki są krzywe i u nich się nie da. Niezawodny okazał się Saturn :)   Tam ponoć wszystko zeskanują.

No cóż, jak na zdjęcia z aparatu, który jest starszy ode mnie, efekt jest całkiem ciekawy. Nie wiem tylko skąd pojawiła się ta mączka na zdjęciach (a nie jest to ziarno!), ale jakoś w takich fotografiach mi to nie przeszkadza.

Na koniec, jak wyglądało to cyfrowo. Jeszcze Nikonem D700.

Related Blogs