Fotoweekend 2010 from gulf photo plus on Vimeo.

Related Blogs

Inny Dubaj

Dubaj kojarzy się głównie z przepychem. Z wszystkim naj – najwieksze, najszybsze, najdroższe, naj, naj, naj. Ponoć przy projektach architektonicznych nie bierze sie kompletnie pod uwagę kosztów a tylko szybkość wykonania. Sztuczne wyspy, piękne samochody, fraki, wykwintne imprezy, moda. To bardziej zachodnie miasto niż większość europejskich stolic. Więc naturalnie kojarzy się on z pięknym sesjami modowymi, pełnymi przepychu. I zresztą takie zdjęcia też zrobiłem. Ja jednak czasem mam ochotę pokazać coś mniej oczywistego, w zupełnie nieoczywisty dla mnie sposób. Jasne, że przez większość czasu widzi się pełne blichtru budowle, wypasione Porsche i Lamborgini, ale wystarczy trochę wysiłku, aby spojrzeć też w to mniej znane oblicze tejże metropolii.

Zdjęcie powyżej wykonane zostało przy wejściu do meczetu w Piątek. Dla muzułmanów szczególne znaczenie ma modlitwa piątkowa, odmawiana w piątek w południe podczas wspólnych, uroczystych modłów całej gminy. Piątek jest dla muzułmanów najważniejszym dniem tygodnia i jest to dzień wolny od pracy.

Dla nas, mieszkających w Polsce, Arab to  terrorysta. Albo brudas. Szczycimy się tym, że jesteśmy tacy nowocześni i postępowi, otwarci i tolerancyjni, a jednak taka odmienność nas odrzuca. Dlaczego tak jest, że islam kojarzy nam się tylko z tym co najgorsze. Na 100% nie każdy człowiek o ciemnej karnacji, wsiadający do samolotu, ma pod pazuchą wielką bombę, gdy jednak takowego widzimy na pokładzie, serce jakoś szybciej bije. Dlaczego? Myślimy często stereotypami – Dubaj – przepych, arab – bomba, drogi aparat – lanser. Ostatnio czytałem na facebooku wpis pewnej szacownej fotografki, która opublikowała dość niewybredny dowcip o Arabie na lotnisku. I 10 osób to lubiło….mimo, że dowcip był naprawdę słaby…Czasem warto wyjść z tych schematów i patrzeć otwartymi oczami – tak przynajmniej powinien robić fotograf. A na marginesie, facebook ma udostępnić przycisk “Nie lubię tego” – oj będę go używał!

Inne świecenie

Zdjęcie poniżej zrobiłem w slumsach Dubaju. Ponoć to ostatnia okazja zobaczenia tej okolicy, gdyż miasto, które przeżywa swój rozkwit, mimo kryzysu, jest ciągle głodne powierzchni do budowy i zapewne budynki, które odwiedziłem będą niebawem zburzone. To było w trakcie warsztatów z Bertem Stephani, mieliśmy właśnie przerwę obiadową. Więc grupa udała się pewnie do jakiś super restauracji. Ja, mimo że głodny jak wilk, nie mogłem tak po prostu sobie pójść, gdyż ta okolica była dla mnie po prostu bajeczna. Miała coś w sobie. Ustawiłem więc zwykłą lampkę systemową i postanowiłem porobić kilka zdjęć tamtejszych mieszkańców. Akurat obok na budowie pracowali robotnicy z Pakistanu. Nie rozumieli kompletnie nic z tego co do nich mówię, więc na migi wskazywałem to na aparat to na nich, dając im do zrozumienia, że chce im zrobić zdjęcie. Udało mi się namówić jednego z nich, który okazał się naturalnym talentem. Na jego twarzy i w całej jego postaci jest wypisana jego historia. Historia człowieka, którego życie nie oszczędzało. Nawet nie musiałem nic mówić, zresztą pewnie i tak byśmy się nie zrozumieli. A ja tak byłem zaaferowany tymi zdjęciami i tym jak on wygląda, że prawie kompletnie zapomniałbym pokazać mu swoich fot. Na szczęście szybko się opamiętałem i widziałem, że gdy pokazuje mu na wyświetlaczu LCD efekt naszego spotkania, ten robotnik szczerze się uśmiechnął i z wdzięcznością podał mi rękę. Co do technikaliów – zwykła goła lampa aparatowa, ustawiona na statywie. Żadnych skomplikowanych schematów oświetlenia, żadnych udziwnień. Tylko człowiek, aparat i ja. I jego opowieść.

Outside the box

Opowieść o dzieciakach już pewnie znacie, jeśli nie, odsyłam do tego wpisu. Uwielbiam to zdjęcie, mimo, że nie ma nic z tego co zazwyczaj fotografuje. I nie jest jakoś specjalnie finezyjne technicznie. I wiem, wiem, dzieciaki maja czyste buty – dziwne jak na slumsy. Ale czy faktycznie dziwne? Czy tylko nam wydaje się jak POWINNY wyglądać slumsy? Może mamy już schemat utarty kulturowo – arab – terrorysta, blondynka – idiotka, slumsy – łachmany. Po moim pierwszym pobycie w Dubaju, kiedy byłem na pustyni,  pokazałem moje “pustynne” prace na jednym z portali. I usłyszałem, że są …  mało pustynne… Dlaczego? Pewnie dlatego, że pokazywały jak faktycznie wygląda pustynia, a nie tak jak myślimy, że ona wygląda. W pewnym “making of” jakiegoś filmu widziałem jak ekipa na potrzeby tegoż filmu czesze pustynie grabkami, wyrywa chwasty itd, wszystko po to aby pustynia wyglądała na pustynie. A raczej aby wyglądała tak, jak my o niej myślimy. Schemat…

A więc, uzasadniając tytuł – nie tylko Top Models. Zazwyczaj param się głównie zdjęciami beauty, z pięknie umalowanymi modelkami, sztabem fachowców itd. Ale może czasem warto wyjść z pudełka :)

Related Blogs

Spotkanie z Martinem

Podczas PhotoWeekend 2010, zorganizowanego przez Gulf PhotoPlus, miałem okazję pracować i poznać tajniki warsztatu Martina Prihody. Martin to jeden z najlepszych fotografów mody na świecie, współpracujący z takimi magazynami jak Vouge India czy GQ. Okazja podglądnięcia takiego geniusza przy pracy to dla mnie gratka nie lada, tym bardziej, iż potrafi on przekazać swoją wiedzę w bardzo przystępny i niebanalny sposób. Martin swoje warsztaty nazwał “Big Lights Far Away” – co to oznacza, wyjaśniam w dalszej części wpisu.

Dla mnie największą atrakcją była możliwość uczestniczenia we wspólnej sesji, tym bardziej, że odbywała się na pięknej plaży w Dubaju. I to w samo południe, w pełnym słońcu, przy około 35 stopniach upału! Dla europejskiego mięczaka, przyzwyczajonego do nijakości naszego klimatu było to straszne wyzwanie, upał po prostu mnie dobijał i z zazdrością słuchałem współ-warsztatowiczów, którzy zapewniali mnie, że pogoda jest super, ba, że jest prawie chłodno, jak na tamtejsze warunki. Wiem jedno – mnie można było prawie wykręcać, a ilość wody którą wypiłem, mogłaby spokojnie rozsadzić Smoka Wawelskiego :)

Nie zważając jednak na warunki pogodowe (miałem już ani razu na tym blogu nie wspomnieć o pogodzie!) i moją mięczakowatość klimatyczną, udało mi się uczestniczyć w czymś, czego na pewno długo nie zapomnę!

Big Lights Far Away

Dlaczego duże i dlaczego daleko – inverse square law.

Aby przejść do wyjaśnienia sloganu “Big Lights Far Away”, niestety musimy zacząć od odrobiny teorii. Wiem, wiem, nikt nie lubi teoretycznych dywagacji, ale czasem warto trochę pocierpieć katuszy intelektualnych, aby zrozumieć, co dzieje się, kiedy chcemy zrobić dobre zdjęcie. Tym bardziej, że przeszukałem dość dokładnie polskojęzyczne zasoby sieci i niestety nie znalazłem za wiele na temat Prawa Odwrotności Kwadratów (Inverse Square Law). A to przecież podstawowe prawo fizyczne, decydujące o naszych zdjęciach. Bo fotografia to nic więcej jak fizyka światła! To zbiór prostych zasad opisujących zachowanie światła. Ok, aby osłodzić trochę dalszą lekturę, sparafrazuję Inverse Square Law następująco (a dodam, że jestem po mat-fizie, więc moja trawestacja tegoż prawa będzie baaaardzo uczona) :

“Ilość światła maleje cholernie szybko!”

A teraz już poważniej:

Prawo odwrotności kwadratów (fotometryczne prawo odległości) mówi nam, że natężenie oświetlenia elementu powierzchni jest wprost proporcjonalne do światłości źródła w kierunku tego elementu oraz do cosinusa kąta padania światła, a odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odległości tego elementu od źródła.Prawo odwrotności kwadratów (fotometryczne prawo odległości) mówi nam, że natężenie oświetlenia elementu powierzchni jest wprost proporcjonalne do światłości źródła w kierunku tego elementu oraz do cosinusa kąta padania światła, a odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odległości tego elementu od źródła.

Uff, strasznie mądre zdania :)  A tak po ludzku chodzi o to, że ilość światła maleje wraz z odległością od źródła tegoż światła, odwrotnie proporcjonalnie do kwadratu tej odległości. Jeśli zatem podwoimy odległość od źródła światła, tracimy aż 75% światła (mamy 1/4 ilości światła czyli kwadrat podwojonej odległości). i odwrotnie, jeśli obiekt fotografowany jest 2 razy bliżej, otrzymuje on 4 razy więcej światła. W obu przypadkach jest to różnica 2 EV. Zasadę tą ilustruje zdjęcie obok.

Spoko, spoko ale jakie to ma przełożenie na “…far away..”?

No dobra, po popisach znajomości praw fizycznych i epatowaniu uczonymi frazami, miało być już lajtowo, a tu dalej jakieś wykresy…. Spróbujmy zatem na przykładzie. Wyobraźmy sobie, że np model jest w odległości około 10 cm od naszej lampy, umiejscowionej z boku tak, aby oświetlać ucho i jedną część twarzy. Ustawimy poprawną ekspozycję na oświetloną część twarzy i przekonujemy się że różnica oświetlenia między uchem bliższym lampy a uchem dalszym wyniesie około 2EV :)   (założyłem dla uproszczenia, że twarz ma około 10 cm szerokości hehe). Jeśli natomiast oddalimy twarz modela od lampy np na kilka metrów, ekspozycja na obu częściach twarzy (obu uszach w moim chorym przykładzie) będzie znacznie bardziej równomierna. Dlaczego się tak dzieje? Fizyka – podwojenie 10cm to 20cm, więc bliżej lampy ilość światła maleje znacznie szybciej. Natomiast podwojenie np 10 metrów to aż 20, dlatego im dalej od źródła światła tym bardziej równomierną ekspozycję możemy uzyskać.

To oczywiście decyzja artystyczna, czy chcemy uzyskać gradację światła na modelu (zastosowaną jako środek artystyczny), ustawiając lampę blisko, czy zależy nam na jednolitej ekspozycji. Ma to zastosowanie np na ślubach, gdyż jeśli chcemy uzyskać w miarę jednolite oświetlenie całej sali tanecznej, musimy upewnić się, że ustawimy lampy odpowiednio daleko. Jeśli w tej sytuacji lampy będą dostatecznie daleko, uda nam się uzyskać obszar jednolitego natężenia światła na znacznej powierzchni, co uwolni nas od ciągłej zmiany parametrów aparatu wraz z przemieszczaniem się po sali. Zależy zatem czy chcemy mieć ucho jasne czy ciemne – teraz już wiemy jak osiągnąć jeden i drugi efekt :)

Ok, ale dalko to znaczy twardo, tak?

A no właśnie, tu jeszcze wspomnieć trzeba o pierwszej części sloganu, tzn “Big Lights”. Jeśli oddalamy źródło światła, to oczywiście staje się ono bardziej twarde. Miękkość światła, jako jego charakterystyka, zależy od relatywnej wielkości tegoż źródła w stosunku do fotografowanego obiektu. Nie wystarczy zatem kupić wielką oktę i ustawiając ją 10metrów od modelki, mieć nadzieję że światło będzie idealnie miękkie. Najlepszym przykładem jest słońce, które samo w sobie jest ogromne, jest natomiast na tyle daleko od nas, że jawi się nam jako twarde punktowe źródło światła. Natomiast np mała lampka aparatowa, ustawiona blisko małego przedmiotu będzie bardzo łagodnym źródłem.

Aby zatem uzyskać równomierną ekspozycję oraz łagodne światło, najlepiej stosować (relatywnie do modela) bardzo duże źródła światła w znacznym oddaleniu. Nie oznacza to jednak, że to jest jedyna słuszna technika oświetleniowa, jest to tylko jeden ze środków wyrazu artystycznego, podobnie jak np twarde kontrastowe światło, oświetlenie punktowe itd. Warto jednak poznać wszystkie możliwości, aby potrafić z nich korzystać we własnych projektach.

Inverse Square Law i jego rozumienie przydaje się zresztą jeszcze do sterowania jasnością swojego tła. Zawsze powtarzam, że z białego tła mogę zrobić białe, szare a nawet czarne, w zależności od tego, jak daleko znajduje się ono od modela. To właśnie to samo prawo i moje jego wyjaśnienie “Ilość światła maleje cholernie szybko” powoduje, iż uzyskując poprawną ekspozycję na modelu, możemy dowolnie przyciemnić tło, w zależności od tego w jakiej odległości się ono znajdzie i jaka porcja światła do niego dociera!

Technikalia

Prezentowane zdjęcia robiłem głównie obiektywem 24-70 L. W pełnym słońcu (o czym poniżej) musiałem pracować na jak najniższym ISO – w moim przypadku ISO 50. Zastosowane oświetlenie jest stosunkowo proste – stosowałem duży softbox lub też beauty dish jako główne źródło światła. Natomiast jako światło kontrowe, dopełniające, stosowałem słońce, które działało jako naturalny rim light a także budowało bardzo często kadr. Uwielbiam fotografować pod słońce, gdyż tworzy to niepowtarzalny klimat zdjęć, jest to jednak cholernie trudna sprawa. Po pierwsze autofocus wariuje kompletnie (zwłaszcza z filtrem ND) a poza tym potrzebujemy bardzo dużo mocy. W tym przypadku pracowaliśmy z lampami Profoto 1200Ws oraz zasilaczem 2400Ws, o czym poniżej. Mocy zresztą potrzeba jeszcze więcej gdy chcemy przyciemnić ekspozycję nieba np o 1-2 EV. Nie dość, że poprawne naświetlenie nieba wymaga już sporo światła, to uzyskanie efektu przyciemnienia tegoż tła to dodatkowy wydatek energetyczny. Czas miałem oczywiście ustawiony na maksymalną prędkość synchronizacji mojej migawki (1/250), gdyż pracowałem ze starszą wersją PocketWizard Plus II.

Nieustanna walka ze słońcem

Prezentowane dziś zdjęcia robiliśmy praktycznie w samo południe, w pełnym słońcu, które w Dubaju praży niesamowicie. Oznacza to mniej więcej tyle, iż potrzebowaliśmy baaardzo dużo mocy. W tym przypadku pracowałem na rozkręconej na maxa lampie 1200Ws i powiem, że było to nawet ciut za mało, zwłaszcza fotografując pod światło. W takich warunkach dobrym pomysłem byłoby zastosowanie lamp 2400Ws, co pozwoliłoby na bardziej komfortową pracę. Jesteśmy praktycznie skazani na wysokie wartości przesłony, rzędu f16-f22 oraz niskie iso. Ale co jeśli chcemy uzyskać efekty płytkiej głębi ostrości? Rozwiązania są przynajmniej 2. Po pierwsze bardzo pomocne okazują się filtry ND, które zabierają pewną ilość światła ze sceny, pozwalając na otwarcie przesłony. Ja używałem tzw Fadera LightCraftWorkshop. Są to filtry ND o zmiennej gęstości, które pozwalają na ograniczenie światła od 2 do 8 działek przesłony, przez co pracować mogłem nawet z f2.8! Niestety praca z większymi wartościami na tym filtrze jest cholernie utrudniona, gdyż po prostu kompletnie nic nie widać w wizjerze, a i autofocus nie sprawuje się najlepiej, jednak uzyskiwany efekt jest naprawdę zadowalający.

Innym sposobem poradzenia sobie z tym problemem to tzw. Hypersync, oferowany przez nowe wyzwalacze PocketWizard. Aby nie wchodzić znów w teoretyczne bajanie, pozwalają one na ciut wcześniejsze wyzwolenie lampy, w porównaniu z migawką, co daje nam synchronizację aparatu z lampami błyskowymi (także studyjnymi) nawet do 1/500 sekundy, a więc sporo ponad sync speed. Z moich domowych testów wychodzi na to, że lampy MSN (które dostałem od fripers.pl, a o których niebawem napiszę więcej, bo naprawdę to kawał dobrego sprzętu), spokojnie synchronizują się z Pocketwizard Mini nawet do 1/640 sekundy. Więc aż nie mogę się doczekać kiedy wezmę je w plener aby eksplorować te niespotykane możliwości. Niestety Hypersync nie jest specjalnie dobrze opisany w sieci, tak w publikacjach angielskojęzycznych, jak i polskich, zatem pozostaje nic więcej, jak tylko samemu przekonać się jak to wszystko działa i jak najlepiej ustawić dość skomplikowane parametry offset w nadajnikach… Obiecuje zatem pełną relację już niebawem!

Balansowanie na video

Na koniec oczywiście relacja video z tych warsztatów, wykonana moim 550D i 24-70 L z filtrem ND. Z racji tego, iż wiało naprawdę mocno, z góry przepraszam za niektóre “deliryczno-trzęsące się” ujęcia. Bardzo ciężko było mi pamiętać o tym, aby uwiecznić filmowo te warsztaty, gdyż tak byłem zaaferowany możliwością obcowania z Martinem oraz fantastyczną atmosferą sesji, niemniej zapraszam serdecznie do oglądania. Już niebawem pełny filmik z całego wyjazdu do Dubaju. Jak tylko ogarnę się z pracą i zdjęciami :)

Related Blogs

Mało zdjęć, dużo przemyśleń

Tak właśnie mógłbym w jednym zdaniu opisać tegoroczny PhotoWeekend 2010 w Dubaju. W najbliższych dniach zamieszczę pewnie bardzo dokładny opis warsztatów i sesji w których uczestniczyłem, jednak ta charakterystyka jest chyba najbardziej symptomatyczna. Nie zrobiłem tysięcy zdjęć, nie pchałem się z aparatem wszędzie, gdzie tylko się dało. Technicznie nie uczyłem się za wiele, natomiast wkręciłem się dość mocno w “mentalna fotografię” :)   Co to takiego?? Otóż fotografuje w głowie – stojąc w korku przyglądam się różnym rzeczom i zastanawiam się jak pada światło, jaki kadr jest najlepszy dla danej sceny i przede wszystkim dlaczego światło wygląda tak a nie inaczej. To doskonały trening fotograficzny, który nie wymaga nawet posiadania aparatu!

Poza tym, pod wielkim wpływem Berta Stephani, zacząłem zastanawiać się co chcę przekazać przez dany kadr. Bert podkreśla rolę opowiadania historii w kadrze i myślę, że ma 100% racji. Można mieć technicznie idealne zdjęcie, z idealnym makijażem i stylizacją, z piękną modelką itd. I wszystko gra, zdjęcie jest niemal idealne. A jednak nie zapada w pamięć. Z drugiej strony, można zrobić zdjęcie technicznie do bani, prześwietlone, poruszone, ze słabym kadrem. Czyli według wszelkich prawideł sztuki słabe zdjęcie. Jednak to zdjęcie może właśnie przedstawiać emocje, opowiadać jakąś historię, być prawdziwe. I to drugie zdjęcie zapamiętujemy na znacznie dłużej.

[poll id="2"]

Powyżej właśnie ilustracja tego podejścia. Zdjęcie A jest pewnie znacznie lepsze technicznie, z dopracowana stylizacja i makijażem. Robiłem je z lampami ProFoto, beauty dishem i profesjonalna modelka. Zdjęcie B jest pewnie technicznie do bani, zrobione zwykłym flashem 580 EX II w malutkim softboxie. Pewnie jest gorsze kadrowo, oświetleniowo itd. Ale jakoś lubię to zdjęcie znacznie bardziej. Ma w sobie jakąś historię. Te dzieciaki to mieszkańcy jedynych w Dubaju slumsów. Prawdopodobnie pochodzą z Pakistanu. Kiedy pojawiła się ta dziewczynka, która na zdjęciu siedzi na ziemi, bardzo chciałem zrobić jej zdjęcie z softboxem. Miałem idealny moment, dzieciak był naturalnym talentem, pozował po prostu idealnie. A ja miałem jakiś problem techniczny i lampka nie chciała mi wystrzelić. Zamiast skupić się na momencie i opowieści tej dziewczynki, skupiałem się na tym, że nie działa mi sprzęt i …. mało co, a straciłbym ten moment. W tej chwili brat dziewczynki podszedł i w swój nieudolny sposób chciał jej okazać miłość i bliskość, choć też był mną zakłopotany. I powstało to zdjęcie. Nawet lampa wtedy się sama naprawiła..

Zwariowałeś Piech…

Nie oznacza to wcale, że sfiksowałem kompletnie i zajmę się tylko taka fotografią, w kolejnych wpisach będzie oczywiście sporo zdjęć modowych i portretowych, całą masa setupów i opisów technicznych. Chodzi mi jedynie o to, iż trzeba czasem inaczej spojrzeć na zdjęcia…

Dziś więc tylko drobna zajawka tego co działo się w Dubaju. Zajawka mentalno-filozoficzna :) Na zdjęciach wprowadzających ten wpis oczywiście backstage z sesji z Martinem Prihoda i Bertem Stephani.

Na koniec trailer z PhotoWeekend 2010, widzianego moim okiem.  Niebawem więcej zdjęć i pełna relacja

Related Blogs

…temu czas

Ok, pora wyruszać, specjalny wysłannik blyskaczy na Bliski Wschód rozpoczyna relację z Dubai PhotoWeekend 2010. Jeszcze tylko przesiadka w Wiedniu i koło 18tej naszego czasu powinienem być na miejscu. PhotoWeekend odbywać będzie się w Internet City, więc zgodnie z nazwa (co sprawdziłem)…nie będę miał dostępu do sieci:)   Więc następna relacja dopiero po powrocie. Jako stały i wierny korespondent z Zatoki, nie omieszkam zrelacjonować spotkania z Prihodą, Nightingale’em i Bertem Stephani.

Niedawno dostałem także lampy MSN od www.fripers.pl, więc opis napewno już niedługo! Pierwsze wrazenia – duża, bardzo solidna, wentylacja kozak, dobrze wyważona. Swieci 800Ws, juz mam mroczki przed oczami :) Wiecej wrażen po testach!

Przy okazji wspomnę, że moje strony przeniosły się na nowy, znacznie pewniejszy i szybszy hosting w bluehost.com, co mam nadzieję przyczyni się do poprawienia dostępności i szybkości działania stron. Zgodnie z najnowszymi trendami blogowymi, my także staliśmy się blogiem DoFollow, więc zachęcam do komentowania! Jeśli napotkaliście jakieś problemy z dostępem, lub blędy w wyświetlaniu bloga, dajcie mi znać.

Aha, a ten brzydki powyżej z arabskimi szlaczkami to ja :)

Related Blogs

Człowiek o 2 twarzach

Tym razem na sesję zaprosiliśmy Wojtka, który mimo tego, iż dopiero zaczyna swoją przygodę z modelingiem, wygląda jak rasowy model z kampanii Bossa! Wojtek ma oczywiście bardzo charakterystyczne fizis, co widać na załączonych zdjęciach. Ma też bardzo chlopięcą urodę. Gdyby pójść po najmniejszej linii oporu, po tzw. “warunkach”, najprościej byłoby zrobić mu pare “młodzieńczych” portretów, w piegach, z szelkami, śmieszną czapką. Tak byłoby najprościej, wiec… na 100% nie poszedłbym tą drogą :)

Ustaliliśmy, że chcemy pokazać w nim faceta, wydobyć z oblicza aniołka męski charakter. Wojtek obawiał się co prawda, czy podoła, ale ja bardzo chciałem zrealizować to przedsięwzięcie. A więc postawiliśmy na kontrast. Zrobiliśmy 2 zdjęcia w bardzo podobnych warunkach, prawie identycznym kadrze i oświetleniu. A jednak diametralnie różnie.  Jedno z nich to właśnie facet, twardy amerykański typ, nieco wampiryczny. Drugie – chłopiec, dorastający Harry Potter.  Przy pomocy takiego kadru dysponowaliśmy tylko tym co mamy w sobie – Wojtek musiał, w obliczu braku możliwości stosowania rekwizytów czy innych środków wyrazu, które nie byłyby widoczne w tak ciasnym kadrze, grać tylko twarzą. Ja musiałem patrzeć na niego w zupełnie różny sposób i swoim okiem (no i aparatem oczywiście) wydobyć 2 skrajne wizerunki.

Czy zamysł się udał – oceńcie sami. Powyżej – amerykański wampir, poniżej – Harry Potter :)

Po co tyle lamp?

Moim założeniem było zastosowanie bardzo ostrego, kontrastowego oświetlenia, które poprzez obrys owalu twarzy wydobędzie jej charakter. Technicznie rozwiązaliśmy to w ten sposób, iż zastosowałem lampę studyjną z beauty dishem oraz gridem, jako główne źródło światła. Jako światła kontrowe używałem jednego strip softboxa 40×150 oraz wrót z plastrem miodu. Jest to technika bardzo popularna w Stanach, szczególnie w portretach męskich czy sportowych. Bardzo często stosuje się właśnie takie światło w zdjęciach atletów, czy koszykarzy, aby podkreślic nie tylko rysy twarzy ale także rzeźbę ciała. W tych akurat portretach było to nader adekwatne, gdyż Wojtek ma po prostu genialne rysy twarzy, które warto było podkreślić. Na tło błysnąłem Canonem 430 EX II z gridem. Ostatnio bardzo lubie takie światełko, rodem z zakładu foto “u Pana Zenka” na mieście :) Do tego wszystkiego zastosowaliśmy blendę, głównie z tej przyczyny, aby odzyskać trochę światła i odbić ją w oczy, tak aby je rozjaśnić.

Ostatnio na Facebooku dostałem dość podchwytliwe pytanie -

po co właściwie tyle lamp??

Ok spróbujmy to przeanalizować:

• Bez głównego światła (może) by sie obeszło, jak by dobrze blendowac – ja blenduję kijowo, wiec wolałem blysnąć dishem. Gdyby świeciły tylko tyle lampy, przy odpowiednim ustawieniu blendy, łapała by ona pewnie dość sporo światła i odbijała na twarz. Tylko jego charakterystyka nie byłaby pewnie dokładnie taka jak chciałem – duża blenda, ustawiona blisko, spowodowałaby pewnie, że mielibyśmy dość miękkie światło. Dish z gridem, dał nam twarde, skoncentrowane światło
• Ciągnąc temat blendowania – gdyby blendować od dołu, mielibyśmy portret jak z horrorów – w Blair Witch Project zawsze świecili latarkami od dołu, ale tak chyba było to uzasadnione konwencją.
• Lampka na tlo to moja fanaberia ostatnio – lubie taka aureolke jak u pana Zenka w zakladzie foto na miescie :) Jakbym zastosował dłuższy czas, to pewnie więcej światła zastanego padałoby na tło. Więc można by się go pozbyć. Ale nie jestem pewien co stałoby się z charakterystyką głównego światła, prawdopodobnie też i na twarzy modela miałbym piękne, łagodne światło okna balkonowego. Więc znów FAIL
• Gdyby główne światło nie miało grida, a model był bliżej tła, to zapewne też fajnie oświetliłbym tło i modela jedną lampką. Ale … patrz wyżej mój komentarz o łagodnym świetle… FAIL
• Wiadomo wszystko można poprawić w Szopie. Ale po co? Ja jestem z tych leniwych, którzy uważają, że lepiej wszystko ustawić w aparacie, tak aby jak najmniej poprawiać w PSie. Ot takie moje pragmatyczne lenistwo…

Kminić czy nie kminić

Pozostaje jeszcze kwestia tzw “kminienia” na sesji. Wychodzę z założenia, że znacznie lepiej przygotować sobie cały plan i oświetlenie jeszcze przed przyjściem modela, tak aby zminimalizować konieczność miotania się w popłochu między lampami już w trakcie sesji. Ideałem jest przygotowanie wszystkiego tak aby nasz model mógł po prostu wejść, zrobić dziubka albo złapać się pod boki i wyjść :)    Jasna sprawa, że nie jest to zawsze możliwe, czasem sesję robimy w obcym studio, testujemy oświetlenie na swojej żonie – blondynce, podczas gdy modelem będzie facet – brunet,  itd, ale ostatnimi czasy zazwyczaj staram się właśnie tak przygotowywać plan. Minimalizuje to stres, tak fotografa, jak i modela i tworzy wasz wizerunek jako fotografa. A co niemniej ważne oszczędza czas wszystkich zainteresowanych, zamiast błąkać się bezradnie po studio, robicie po prostu klatki, które chcecie i idziecie na piwo :)  Jeśli np. nie fotografujecie w swoim studio, wykorzystajcie czas, kiedy wizażystka maluje waszego modela. Zazwyczaj trwa to dłuższą chwilę, więc zamiast szwędać się bezmyślnie, lub chwalić jakie to zdjęcia się ostatnio nie zrobiło, warto zakasać rękawy i wszystko ustalić:)

Na zdjęciu obok, Asieńka wykazuje się właśnie w roli wizażystki, maluje, czesze, pudruje i takie tam :)

Ale co? czyli ustawić i fajrant? A gdzie kreatywność?

Nie oznacza to wcale, że nie warto eksperymentować- jestem daleki od takich rad. Oczywiście jeśli zrobicie kadry, które chcecie, mamy znacznie więcej czasu na wszelkiego rodzaju próby i eksperymenty!

Operacja Dubaj II – wieści z frontu

Wszystko już prawie gotowe, za tydzień kolejna foto-wizyta w Dubaju. Bardzo cieszę się zwłaszcza na to, iż poznam Martina Prihode, którego zdjęcia z Indii po prostu uwielbiam. Jego podstawową domeną jest oczywiście praca z fotografią mody (Vouge, GQ), jednak jego indyjskie portrety są po prostu genialne i przypominają mi bardzo pracę Joey L z Afryki, jeśli chodzi o podobny rodzaj wrażliwości na człowieka.

Na pracach i filmikach Berta Stephani uczyłem się tak naprawdę fotografii, kiedy zobaczyłem jego film z sesji z biegaczem w masce gazowej, opadła mi kopara na dłuugie tygodnie. Więc dla mnie to zupełnie jak podróż do Mekki…

Postanowiłem też porobić trochę miejskich widoczków pod okiem Davida Ninghtingale, którego prace uwielbiam. To dość brawurowa decyzja, bo nic a nic nie wiem o tym, jak robi się takie zdjęcia… Jeszcze nigdy nie fotografowałem architektury, albo przynajmniej bardzo mało, i powiem szczerze, że ciut się tego obawiam. Ale człowiek uczy się całe życie i zająłem się fotografią właśnie po to żeby się rozwijać!! Więc pierwsze, nieudolne próby zapewne już niebawem na blogu :)

Related Blogs

Kolejna foto-impreza w Dubaju

Cos na zimowe dni, zamiast zimówek, czapki, szalika proponuje troche słońca! Coś na jesienną deprechę, brak promieniowania utlrafioletowego w naszej szerokości geograficznej i permanentne marznięcie. Od 3 tygodni jestem non-stop chory. Kaszle, mam katar, nieżadko gorączkę i ogółny kupowaty stan ducha i ciała. Brak pożądnego urlopu daje się chyba we znaki. Pora z tym skończyć!

Od 4go do 8go Listopada 2010 w Dubaju odbędzie się PhotoWeekend, na którym swoje warsztaty prowadzić będą takie sławy fotografii, jak Bobbi Lane, Dave Nightingale, Bert Stephani czy Martin Prihoda. Oprócz warsztatów praktycznych, prowadzonych tak w studio jak i w pięknych plenerach Emiratów Arabskich, prowadzone będą także seminaria z technik fotograficznych (m.in. HDR, wizji oświetlenia) oraz rozwiązań photo workflow (np. Lightroom 3).

Dzięki uprzejmości Mohameda, organizatora tej imprezy, udało mi się na część tych wydarzeń załapać kompletnie “free of charge”! Zatem szukuje się naprawdę owocny weekend.

OK Piechu, to na co się wybierasz?

Po pierwsze – Balancing Light Martina Prihody. Martin jest urodzonym w Kanadzie fotografem reklamowym, mieszkającym i pracującym w Mumbaju (good choice Martin!). Regularnie pracuje z Vouge, GQ, Elle, Harper’s Bazaar i wieloma topowymi firmami na świecie – Axa, Nokia, Nike. Martin znany jest ze stosowania swoich zaawansowanych technik oświetleniowych, a jego szkolenia pomagają przenieść umiejętności w tej dziedzinie na nowy poziom. Martin swoją filozofię życia wywodzi z jogi, i wierzy iż wartości i zasady to klucz do sukcesu w tej dziedzinie.

Na warsztatach Balancing Light, Martin omówi swój workflow i techniki oświetleniowe, przy okazji pracy z kursantami nad dużą sesją okładkowo-modową. Na “żywym przykładzie” dużej komercyjnej sesji, uczestnicy warsztatów będą mieli okazję poznać tajniki pracy tego doskonałego fotografa.

Po drugie – Bert Stephani. Jego chyba nie trzeba przedstawiać fanom fotografii strobist. Bert jest twórcą bloga Confessions of Photographer, autorem całej serii filmów instruktarzowych oraz DVD Motivational Light. Jednym słowem fotograf znany, uznany i lubiany. Jego działalność przyczyniła się do rozwoju wielu fotografów których znam (a jednego nawet spotykam przy goleniu). Bert prowadził będzie intensywne 2 dniowe warsztaty Motivational Light, na których przedstawi swoją filozofię i techniki off camera light. Na deser mam zamiar także poszwędać się po seminariach, m.in. o zaawansowanej obsludze Lightrooma 3.

Zapowiada się więc bardzo bardzo intensywnie. Większy update już niebawem!

http://www.swiatobrazu.pl/konkurs-fotoblog/wpis/x9uwuhns6h1q/

Related Blogs

Shoot-Out

Mohamed, organizator Dubai Gulf Photo Plus opublikował właśnie film ze starcia tytanów GPP Shoot-out, w którym David Hobby, Zack Arias i Joey L dostali 20 minut na sfotografowanie modelek. W założeniu wydarzenie to, które odbywało się z udziałem licznej publiczności, miało być swego rodzaju współzawodnictwem (jurorem był Joe McNally), ale panowie potraktowali to raczej jako dobrą zabawe. Najbardziej zaszokował Joey L, który swoje zdjęcia zrobił…Polaroidem!! Zresztą zobaczcie sami.

Dziś nic o portalach dla “artystów fotografikow”, bo chyba szkoda gadac :)

Related Blogs

Pora na podsumowania

(dziś będzie ekspresowy wpis) Odpowiedzi na najcześciej zadawane pytania :)

• Jak było? – hmmm
• Ciepło? – cieplo
• A pogoda? – dobra :)
• Nauczyłeś się czegoś – chyba nie, bom tępy, ale może coś zostało
• Faktycznie takie gwiazdy z tych Joey eLów i Ariasów? – czy ja wiem, jedli to samo świństwo w hotelu, chodzili bez ochrony, robili zdjęcia…
• Drogo? – niedrogo! a może drogo, ale (patrz pytanie poniżej)
• Czy warto było? – tak
• Czy wrócę? – O TAK!

..A jakby ktoś był zainteresowany…

Joe McNally prowadzi warsztaty w Abu Dhabi, 29.03.2010-4.04.2010, wiecej tutaj!

Po co wywalać tyle kasy na coś takiego? Przecież to hobby, tylko pasja! Tylko… a może aż… zamiast smarzyć się jak nakazuje nasz Prezes Kaczyński na plażach Egiptu, razem z 20 000 NowoRuskich… Ale to może ja taki dziwny jestem…

A niedługo epicka sesja leśna, jeśli wszystko pójdzie dobrze. A jeśli wszystko pójdzie bardzo dobrze, to może kolejny wyjazd do…. nie, nie zapeszam :)

Related Blogs

gulf photo plus 2010 Slideshow of Students’ Work from gulf photo plus on Vimeo.

Prezentacja wieńczy dzieło

Dziś trocę nietypowo. Nietypowo bo nie o sobie, przynajmniej nie tylko o sobie. Chciałem Wam zaprezentować prace wybrane z wszystkich warsztatów, które odbywały się w ramach Gulf Photo Plus w Dubaju. Jest to kompilacja zdjęc uczestników zajęć z fotografami takimi jak Booby Lane, Joey L, Zack Arias, David Hobby czy Joey L. Uważny widz dostrzeże tam też kilka moich prac :)

Vince

A tak bawili się ludzie na warsztatach u Vincenta Laforet. Przez cały tydzień pracowali nad tym arcydziełem, ale efekt jest piorunujący. Żałuję, że nie udało mi się uczestniczyć w tej przygodzie. Może za rok :)

GPP 2010 Student Workshop Video from Vincent Laforet on Vimeo.

Blyskanie.pl

Kampania promocyjna i marketingowa pomysłu www.blyskanie.pl rozpoczęta!

Pomysł narodził się już dawno. Jest sporo stron typu forum. jest sporo galerii. Ale nie ma gościnnego bloga dla błyskaczy. Gdzie można napisać swój własny post, podzielić się swoimi technikami, pokazać swoje prace, wymienić się doświadczeniami z innymi “błyskaczami”. Śmieszne określenie swoją drogą. Trochę pogardliwe… ale tak się przyjęło na “forach artystycznych”. Kto to “strobista”? ten który ma lampę błyskową… Słyszałem to chyba zbyt często.

A ten blog jest dla Was! To tutaj możecie pokazać, że stobist to nie tylko chwytliwe hasło. Że mamy coś do powiedzenia!

Wiadomo, pomysł dopiero dojrzewa, ma sporo niedociągnięć, bugów itd. Ale to Wy będziecie go tworzyć!

Co wy na to?

Zainteresowanie już jest spore, otrzymałem już sporo maili od Was w tej sprawie. a to dopiero 2 dzień życia projektu. Mam nadzieję, że uda nam się utrzymać ten entuzjazm!

Related Blogs