Pocztówka z Kieva

A miało być….

Właściwie to miało dziś być kompletnie cyfrowo, kompletnie portretowo, a nawet kompletnie beauty. A więc całkowicie studyjnie, sterylnie, choć delikatnie. Miało być o wyrafinowanych technikach oświetleniowych, świetle kontrowym, problemach z pracą na niskich przesłonach w studio. Miało być dużo megapixeli, miało być jeden-deesowo i tylko i wyłącznie “head and sholders-owo”. I wpis byłby wtedy pewnie o tym ile lamp można zmieścić na jednym metrze kwadratowym studia, o tym czemu nie lubię blendy a zamiast niej wolę “pryknąć” małą lampką z parasolki. Miało być tak pięknie, tak beauty. Ba, nawet miało być o tablecie Mambo, bo akurat dorwałem w łapy i okazuje się być idealny do obróbki…Miało być. Ale pojawił się on….

Urodził się w demoludach, w ukraińskiej stolicy paredziesiąt lat temu. Wszyscy śmiali się z niego, że jest klonem, marną podróbką kolegi ze Szwecji. Z tym, że za Szweda mieszkańcy bloku musieli by pewnie zapłacić równowartość 200 ton stali do produkcji czołgów i snopowiązałek, którymi stachanowcy wyrabiali kolejne pięciolatki, natomiast za rodzimego, socjalistycznego “klona” jedynie równowartość pięcioletniej pensji, w przeliczeniu na Ruble Transferowe. I nikomu jakoś nie przeszkadzało, że nasz bohater powstał w fabryce produkującej artylerię przeciwczołgową i rakiety ziemia-powietrze. Zresztą bohater tego wpisu swoja wyjątkową topornością, wpisywał się idealnie w wyżej wymienioną linię produktów.

U mnie pojawił się prosto z mekki Kievaholików za pośrednictwem przesympatycznego Juriego, który nadając paczkę z moim drogocennym aparatem, owszem oznaczył ją jako “suvenir” lecz zapomniał mnie o tym poinformować. Toteż wyczekiwana paczka z magicznym Kievem wylądowała w … Zabrzu, a konkretnie w Urzędzie Celnym, który nie omieszkał poinformować mnie z dziką satysfakcją o tym fakcie, sprawdzając jednocześnie moją prawdomówność. “Suvenir czy nie suvenir” – spytał Urząd i dodał: “jak skłamiesz to kara, jak nie suvenir, to plać VAT i cło”. Spękałem pod naporem argumentów karno-skarbowych i moralnych. “Nie suvenir, płace. Tylko mnie nie zamykajcie, jestem jeszcze taki młody, tyle życia przed mna, nie chce zgnić w więzieniu” odrzekłem, łamiącym się głosem. I zapłaciłem płacząc listonoszowi w mankiet, na parszywy system, na to że świat się sprzysięgł przeciw mnie i że system jest do dupy.

No i pojawił się. Oszołomiony tak gorącym przywitaniem, Kiev się zdążył zepsuć po pierwszym dniu. Nic to, pomyślałem w duchu, twardy jestem naprawie, dziadek na Czapskich pewnie się ucieszy, że podrzucę mu takie cacko ZeteSeSeRowe…Nie ucieszył sie – “długo to to panu nie pochodzi” – przywitał mnie na wejściu. I dalej “Wie pan jak zwą to cosik? – Hassel bladź, pan rozumie – bladź, bladź hehe” Rozumiałem, ale wrodzona duma nie pozwalała mi przytaknąć… “Czego pan normalnego Hassa nie kupil?” Jakoś nie chciało mi się tłumaczyć, że dziecko nowonarodzone, że kredyt we frankach, że kryzys jest światowy, więc zapytałem “Da się naprawic?” – “Da, stówa i bedzie na jutro”. uffff. Potem już tylko pierwszy film, pierwszy koreks, pierwsze zakładanie filmu pod kocem w łazience, pierwsze wołanie i smród octowy w całym domu. Wiecie – cały ten jazz…

To jego wina, wysoki sądzie, to on namieszał w tym wpisie. Ukryta opcja ukraińska! Oclona i ovatowana.

Więc co z tym studiem?

Oryginalny plan był taki – razem z Kubą, młodym, zdolnym fotografem (czyli kimś kto ma wystarczająco wiele cech za które można go nie lubić), postanowiliśmy zaprosić Asię na sesję typowo studyjną – beauty. Modelki nie trzeba chyba przedstawiać, gdyż mimo swojego młodego wieku, jest naprawdę fachowcem, o bardzo, ale to bardzo charakterystycznej aparycji. I każdy pewnie fotograf z Krakowa, w skrytości ducha chciał zrobić z nią sesję, tylko nie miał smiałości :) My mieliśmy i zaplanowaliśmy wymuskaną sesję beauty! Pełną światel – z góry okta (lekko z prawej), z dołu parasolka, 2 kontry z gridem i jedna lampka w tło z CTO. DO tego nienaganny make-up, czyli generalnie to, co ponoć jest moim znakiem rozpoznawczym, a co przez złośliwych nazywane jest “makrem twarzy”. I w sumie to nawet zrobiliśmy takie zdjęcia. Wyszły jak wyszły, beauty jak beauty :) Rezultaty jak widać. ISO 50 na obiektywie Canon 135 L przy f 2.8.

Zajawa

Ale prawdziwa zabawa zaczęła się po sesji. Ponieważ czekaliśmy na właściciela studia. Czekaliśmy i czekaliśmy, a ileż można palić papierosy. Więc udałem się z modelką w miejsce ustronne. Choć wcale tak ustronne nie było – ot 2 drzewa, między samochodami, płotami i ogólnie w nieciekawych okolicznościach przyrody, co zresztą widać na backstage po lewej :)  Ale dla Asi i dla Kieva wystarczyło :) Przyznaje i tym samym idę do fotograficznej Canossy. Na wszystkich portalach oraz w opisie na blogu, pisałem, iż nie jestem fanem średniego formatu. Nawet czasem nabijałem się z takowej fascynacji. Tym samym chciałem odszczekać te słowa. Nawet tak cholernie toporny i beznadziejny Kiev 88 CM jest genialny, jeśli traktuje się go odpowiednio. To chyba pewna forma ewolucji, trzeba wszystkiego spróbować. Nie oznacza to wcale, że wyrzekam się cyfrowego obrazu, jestem dzieckiem syfry i nie potrafiłbym fotografować TYLKO analogowo. Tym bardziej, że mój Kiev za cholere nie nadaje się do błyskania, a błyskanie to moja największa fotograficzna miłość. A Kiev synchronizuje się tylko do 1/30 sekundy, co już jest upierdliwe w studio (w połączeniu z tych parszywym flarowaniem), a w plenerze praktycznie uniemożliwia świecenie. Ale plastyka takiego obrazu jest czymś cholernie fascynującym, a w połączeniu z własnoręcznym wywoływaniem filmów, czyni z fotografii coś magicznego. Więc “by no means” nie przeskoczę tylko w świat średniego formatu. Ale mam kolejne narzędzie w swojej skrzyneczce. Narzędzie, które jest strasznie toporne, kłopotliwe, nie ma wyświetlacza, flaruje, zacina się i psuje, ale które w pewnych sytuacjach jest po prostu dobre do zrealizowania kreatywnej wizji. Kolejny młotek, tym razem analogowy, który położę obok młota pneumatycznego-cyfrowego :)

7 Lives

Przy okazji kilka słów o całkiem fajnym projekcie – konkursie, który powinien Was zainteresować:

7 Lives of fineLIFE.pl to prestiżowy konkurs dla pasjonatów fotografii, którego ideą jest wyszukiwanie i promocja najciekawszych twórców sztuk wizualnych, eksperymentujących z technikami foto i video. Konkurs składa się z siedmiu części, a tematy zadań są inspirowane największymi dziełami mistrzów kina, fotografii, muzyki. Co miesiąc będą wyłonieni laureaci w poszczególnych kategoriach, którzy w finale będą walczyć o nagrodę główną – stypendium w Warszawskiej Szkole Filmowej. Ideą projektu jest dotarcie do najbardziej uzdolnionych twórców form fotograficznych i filmowych, jak również mecenat i wsparcie młodej fotografii.

Przyznam, że oglądałem prace konkursowe z poprzedniego roku i było tam parę prawdziwych perełek, więc poziom mam nadzieję będzie równie wysoki i w tym roku. A i nagroda całkiem kozacka…Jako, że konkurs mi się spodobał, będę Was pewnie informował o rozwoju wydarzeń :)

Poczytaj także:

• Być jak Hedonista
• Błyskotki, Paralele i Bin Laden
• Nie robie White Seamless