(prawie) bez światła czyli White Seamless inaczej

Zack i myśli o 365

Zack Arias to jak już wspominałem jeden z genialniejszych fotografów na świecie. I mój powód przyjazdu do Dubaju. To on nauczył mnie naprawdę sporo. Głównie racjonalnego podejścia do fotografii, do sprzętu. Zack wyznaje zasadę, iż fotograf nie musi od razu posiadać wszystkich obiektywów na świecie. Musi posiadać te, których naprawdę potrzebuje i które zna jak własną kieszeń. Które zna tak, że wie jak one obrazują, nawet zanim jeszcze założy je na aparat. Zack nie ma 20 lamp Profoto, a jeśli je potrzebuje i ma w swoim zamówieniu budżet na takowe, po prostu je wynajmuje. Przeżył wszystkie stadia życia z fotografii, od skrajnej biedy do obrzydliwego bogactwa, ale pozostał po prostu sobą. Bez zasłaniania się drogim sprzętem, bez napuszania się na czerwone paski. Bez robienia zdjęć testowych obiektywów i szukania godzinami martwych pikkseli na matrycy. Jest tylko on, jego kreatywność i zdjęcia. Przecież na końcu, jeśli odrzuci się całą zasłonę dymną z paskami, eLkami itd pozostaje tylko nasza kreatywność i wrażliwość. I Zack zdaje się o tym pamiętać.

Zack prowadzi także swój projekt 365 pod adresem www.dedpxl.com. Nie jest to jeden z tych projektów, w których “artysta” napina się aby jak najlepiej pokazać cały swój warsztat. Na nim raczej prezentuje swojej spostrzeżenia, zapiski fotograficzne otaczającej go rzeczywistości. Coraz częściej mnie kusi coś takiego. Nie wiem tylko czy wystarczyłoby mi wytrwałości… Z drugiej strony, blog uzupełniam prawie codziennie :)

Odwrotny White Seamless

Tym razem dość nietypowe rozwinięcie metody OneLight. W większości tych zdjęć używałem owszem jednego światła, ale w dość nietypowy sposób. Nie oświetlałem nim modelki. Na nią padało bardzo piękne i delikatne światło dubajskiego popołudniowego słońca. Grzechem byłoby więc tego nie wykorzystać. Tutaj zatem OneLight oświetla tylko tło. Więc wszystko musiałem zrobić na odwrót. Przesłonę i czas dobierałem tak, aby światło zastane jak najlepiej operowało na modelce.  W tym przypadku było to jakieś F4.0 przy 1/160 sekundy i ISO 400. To był punkt wyjścia do tego zdjęcia. Ponieważ robiłem je na żółtej ścianie, musiałem dościetlić ją jedną gołą lampą za modelką, aby je przepalić. W ten sposób uzyskujemy zdjęcia w technice White Seamless przy użyciu tylko jednej lampy. Dlatego też wszystko jest tu odwrócone, w porównaniu z tym co mamy przy standardowych zdjęciach plenerowych, gdzie poprawnie eksponujemy na tło, a moc lampy dobieramy do tych odczytów i lampą oświetlamy modela. Tutaj światło zastane potraktowaliśmy jako główne źródło.Lampka dobłyskująca na tło jest w standardowych ustawieniach, bez specjalnej zabawy zoomem itd. Po prostu ustawiłem ją na 1/4 mocy i … gotowe :)

Pion czy poziom, marnowanie pikseli i wyklejanki

Tutaj kolejny trick na obróbkę zdjęć White Seamless. Nawet jeśli planujemy zdjęcie poziome, zawsze warto kadrować w pionie. Dlaczego?? z dość prostej przyczyny.Wykorzystujemy wtedy większość matrycy i rozdzielczości aparatu. Kadrując bardzo ciasno w pionie, mamy wykorzystane prawie wszystkie piksele naszego aparatu, a w nowych body może ich być całkiem sporo. Potem, jeśli oczywiście tło jest idealnie białe, możemy zaznaczyć całe zdjęcia narzędziem Crop w PhotoShopie i przeciągnąć rozmiar zdjęcia do takiego aby miało orientację poziomą. W tej sposób nie tracimy rozdzielczości na białe obszary zdjęcia, które dodajemy programowo w postprodukcji. Trick prosty ale chyba jednak mało znany. A używany w większości zdjęć reklamowych na bilboardy itd, gdzie konieczna jest jak najlepsza jakość zdjęcia.

Fotografowie reklamowi bardzo często robią zdjęcia właśnie po to, aby następnie wkleić w nie odpowiednie tło. Większość z nich używa jednolicie białego tła, jednak Joey L przekonywał nas, iż znacznie lepiej zrobić takie fotografie na szarym, niejednolicie oświetlonym tle. To głównie w zwziązku z tym, iż np niebo nie jest jednolite kolorystycznie i tonacyjnie i znacznie lepiej “wkleja się” takowe w szare, zróżnicowane tonacyjnie tło. Joey pokazywał nam swoje czary z dorysowanym niebem na zdjęciach muzycznych. Dla mnie jednak, który PANICZNIE boi się PhotoShopa, głównie z racji tego, że moje umiejętności pracy w nim są równe bądź bliskie zeru, to zadanie praktycznie nie do wykonania. Ja zawsze stałem na stanowisku, że zdjęcie musi wyjść bardzo dobre z martycy. Jeśli myślę sobie, że można coś poprawić w PSie już w trakcie robienia zdjęcia, odkładam aparat i biję się mocno w głowę. Moja obróbka ogranicza się tylko do korekcji kolorów, skóry itd. Ale zaawansowane (dla mnie) techniki obróbki to dla mnie nadal magiczne rytuały. Coś tam próbowałem, śledząc poczynania Joey, ale wyszlo, jak wyszło :) (po prawej)

OneLigh vs NoLight

Prawie nigdy nie robię zdjęć bez oświetlenia. Przyzwyczaiłęm się już do jakości światła błyskowego i nieograniczonych wręcz możliwości, które takie światło mi daje. To jednak prosta droga do tego, aby wpaść w pułapkę całej tej technologii. A przecież w zdjęciach nie ona jest najważniejsza. Tym razem kilka zdjęć kompletnie w świetle zastanym. Przyznam się, że po takiej przerwie, to dla mnie zupełnie nowe, przyjemne doznanie. Bo liczy się tylko pomysł, nastrój, emocja. Mam nadzieję, że jakoś to wyszło :)

Related Blogs

Poczytaj także:

• Dubai Gulf Photo Plus – prezentacja prac
• Commercial Lighting Workshop z Joey L – sesja ekstremalnie szerokich kadrów
• (dziś będzie ekspresowy wpis) – Podsumowani