Garage Band i szatański pomysł anty-establishment’owy

O opalaniu i porządkach na dubajskich drogach słów kilka

Co normalny człowiek może robić w Emiratach, kiedy słońce praży, temperatura prawie 30 stopni, morze cieple… Wiadomo, opalać się, relaksować na pięknych plażach. Każdy przy zdrowych zmysłach by tak zrobił. Tak zresztą robiła Asia, która po tym tygodniu wygląda jak rodowita arabka. Każdy… Ale nie Łukaszek. Łukaszek wolał zwiedzać obskurne magazyny, siedzieć w ciemnych salach konferencyjnych, czy buszować po starych toaletach :) Nawet próbowałem się opalać, bez sukcesu. Po 20 minutach na słońcu czułem się jak frytka w oleju. A cały ten rytuał smarowania się kremami, olejkami, ociekania tym wszystkim – to chyba nie dla mnie… Ma to oczywiste minusy – w pracy nikt mi nie wierzy, że nie byłem w Płocku albo Augustowie, tylko w ciepłych krajach, bo jaki byłem blady, taki zostałem!

Tym razem trochę zdjęć we wnętrzach, które zrobiłem podczas sesji w klubie Shelter z Joey L. Jak już wspominałem, klub ten to zaadaptowane pomieszczenia magazynowe w samym centrum Dubaju. Samo główne pomieszczenie klubowe jest utrzymane na najwyższym standardzie, lecz otaczające budynki to nadal zwykłe stare baraki. Wszystko to powoduje, że to miejsce ma swój niepowtarzalny, industrialny klimat.

Shelter znajdował się około 10 min drogi od hotelu. Pojechaliśmy tam więc busikiem, przez bajeczne ulice Dubaju. Już wspominałem chyba, że miejskie drogi w tym kraju są o niebo lepsze niż nasze autostrady. Tego samego jednak nie można powiedzieć o tamtejszych kierowcach. Wynika to chyba z tego, że Dubaj to tygiel narodowościowy, pełny mieszkańców tak krajów o ruchu lewo jak i prawo-stronnym. Więc panuje tam wolna amerykanka. Ponoć policja też ma to kompletnie gdzieś. Nie łapie za praktycznie żadne przewinienia, za to potrafi zatrzymać kierowce “za wygląd”, na zasadzie wyliczanki. Kto ma pecha, np co tysięczny kierowca – zapłaci mandat, nawet jeśli nic nie zrobił :)    Ot taki lokalny folklor miejski. Nasz kierowca przejechał sobie przypadkowo wjazd do klubu i to o jakieś dobre 200 metrów. Byliśmy na drodze jednokierunkowej, ale to nie przeszkodziło mu mocno zachamować i zacząć cofać…. tak 200 metrów przejechaliśmy na wstecznym biegu po drodze jednokierunkowej pod prąd. Na moją przerażoną uwagę “Ktoś robi tu coś nielegalnego…” uśmiechnął się tylko i powiedział że tutaj nic nie jest nielegalne na drogach…

 

Pan Joey i jego lampy

Sesja na bramie garażowej była dla mnie pokazem totalnie innego podejścia do oświetlenia, jakie prezentuje Joey L. Praktycznie konstruowaliśmy scenę, jak domek z klocków. Oświetlenie było narzędziem konstruowania pewnej historii, opowiedzianej przez obraz. Na początku wycięliśmy całe oświetlenie zastane, dzięki temu, że zastosowaliśmy ISO 100, czas 1/200 sekundy i przysłonę F11. W takich warunkach zdjęcie wykonane bez lamp było zupełnie zaciemnione. Wtedy można było przystąpić do konstruowania głównego źródła światła. Jest to lampa Profoto z beauty dishem. Pierwotnie chciałem użyć jej bez grida, jednak za bardzo światło wypełniało scenę i pozbawiało ją nastroju. Grid skupił ładnie strumień światła na twarzy i koszulce modelki, pozostawiając jednak nogi w cieniu. Kolejnym światłem jest Profoto z gridem, ustawione bardzo wysoko w scenie i skierowane na bramę garażową. Probowaliśmy różnych ustawień, ale zdecydowaliśmy się właśnie na takie wysokie, imitujące trochę lampę uliczną.

I tutaj mały trick. Złudzenie optyczne takie :) Ile w te scenie jest lamp? Wygląda jak 2, prawda? Złudzenie powoduje, że to światło z góry wydaje się jakby oświetlało także włosy z kontry. To jednak tylko iluzja. Tak selektywny strumień, skierowany na bramę, nie byłby w stanie tego zrobić. Jako kontrę ustawiliśmy kolejną lampę Profoto z gridem, tak aby wyciągała z cienia ciemne włosy modelki oraz dawała delikatny obrys ręki oraz fotela.

GOBO czyli załóż to przed lampę

Say what? Co znowu? Jakie GOBO? Cóż to jest to GOBO??

GoBo czyli Goes Between, “Wchodzi pomiędzy”. Wystarczy? Pewnie nie :)   Ok. To coś co wkładamy między lampę a obiekt fotografowany, aby uzyskać ciekawe efekty świetlne. Nie pamiętam dokładnie ale chyba David Hobby (ten który zawsze chodzi w szortach i prowadzi bloga Strobist) pisał kiedyś o genialnym sposobie na urozmaicenie portretów korporacyjnych, a mianowicie ustawienie paprotki przed lampą oświetlającą tło. Pozwala to na uzyskanie gry światła i cienia na tle.

W tej scenie zastosowałem drzewo, które umieściłem przed lampą:)  Tak, drzewo, ale takie malutkie. I już było wyrwane z korzeniami, nie musiałem tego sam robić. Żeby było jeszcze śmieszniej, świeciłem przez okno. Niestety nie mam zdjęcia backstage tej lampy, ale była ona ustawiona na zewnątrz, tak aby przez to drzewko świecić mi do środka sceny i oświetlać tło, imitując bujną roślinność za oknem. Do oświetlenia modelki zastosowałem softbox oktagonalny, jednak dość nietypowo, bo ze ściągniętym dyfuzorem.  Takie światło jest ciut bardziej ostre niż ze standardowej okty, jednak przez rozmiar źródła światła, ma nadal przyjemny charakter. Ten setup na zdjęciu obok.

Szerokości i używanie prehistorycznych narzędzi

Znów szeroko, znów 17-40 f4 L. Chyba coraz bardziej lubię ten obiektyw. Miałem go sprzedać, ale chyba go sobie zostawię. Przypomniało mi się chyba, jak bardzo zawsze podobały mi się przerysowane proporcję w zdjęciach fashion i ekstremalnie szerokie kadry. Tu głównie bawiłem się ogniskowymi w zakresie 17-20mm. Zdjęcia robiłem przy  ISO 200, 1/100 sekundy i F7.1. Takie ustawienia pozwoliły mi wciągnąć trochę światła zastanego do sceny, jednak w dość minimalnej proporcji. Proporcji dobieranej “na oko”. Kiedyś w czasach analogowych, światłomierz był podstawowym narzędziem fotografa. Tyko on pozwalał uzyskać poprawnie naświetlone zdjęcia. Dziś światłomierze umieją o wiele więcej, potrafią kalkulować proporcję światła zastanego i blyskowego itd. To jednak narzędzie prehistoryczne dla mnie. Dziś światłomierz mamy zawsze ze sobą, z tyłu aparatu. Kiedyś sam byłem zwolennikiem światłomierza, jednak coraz bardziej przekonuję się do używania histogramu, między innymi dzięki Igorowi. To faktycznie doskonałe narzędzie :) Jeszcze lepszym rozwiązaniem jest robienie zdjęć “tethered”, bezpośrednio do komputera. Joey L ponoć zawsze chodzi na sesję z laptopem, nawet w Etiopii czy w lasach tropikalnych. To idealne rozwiązanie, gdyż od razu widzimy na ekranie komputera wynik swojej pracy. To też dobre dlatego, że zdjęcia pokazać można klientom od razu w trakcie sesji. Art Durector nie suszy Wam wtedy głowy, tylko może zasiąść spokojnie przed ekranem i podziwiać. Wiem wiem, to czasem nie praktyczne, zwłaszcza w plenerze. Ale w studio coraz częściej staram się używać laptopa.

Mam pomysła, Walduś

A jak :)   Jest plan:

• Jest domena www.blyskanie.pl
• Jest na niej ProPhoto v 3 – jeden z najlepszych szablonów dla fotografów
• Jest pełno galerii w necie, pełno forum itd, ale nie ma miejsca, gdzie zaproszeni ludzie mogliby napisać coś o swoich zdjęciach. Mam na myśli artykuły, wpisy, opisy backstage, prezentację zdjęc
• Sa miejsca dla “artystów fotografikow”, są dla dzieci Neo, są dla utalentowanych napompowanych, prawdziwych twórców.
• Nie ma miejsc dla zwykłych pasjonatów. Błyskaczy. gdzie mogliby coś napisać. Z humorem, zwyczajnie, bez zadęcia. Nie ograniczając się tyko do typowego wpisu na forum, czy prezentacji jednej fotogtafii w galerii
• Może któś oprócz robienia zdjęć lubi się też dzielić wiedzą. Nie tak jak 99% forumowiczów. Bez czary mary i wiedzy tajemnej fotograficznej. Może
• Odzew juz jakiś jest.
• Piszesz co chcesz – robie ci konto. Zastrzegam sobei prawo akceptacji tekstów, wiadomo. Ale w granicach mojego wątłego rozsądku

Więc jak będzie? Kto chętny?

Related Blogs

Poczytaj także:

• (dziś będzie ekspresowy wpis) – Podsumowani
• Baza w Base – zajawka
• Dubai Gulf Photo Plus – prezentacja prac