Commercial Lighting Workshop z Joey L – sesja ekstremalnie szerokich kadrów

Where is Joey?

Podczas Gulf Photo Plus miałem okazję pracować z Joey L. Mimo swojego młodego wieku (ma 20 lat!!!) uzyskał on miano jednego z największych fotografów komercyjnych. W wieku 18 lat zrobił on sesję promocyjną do filmu Twilight, który jest obecnie tak modny w Stanach. Pracuje też przy sesjach muzycznych i komercyjnych na całym świecie.

Joey opowiadał sporo o sobie. O tym jak to nie poszedł na maturę, bo akurat miał ważną sesję w Europie :) Mowił także o swoich prywatnych projektach i to właśnie one najbardziej mnie zainteresowały. Joey podróżuje po całym globie w poszukiwaniu dawno zapomnianych kultur. Ale jego zdjęcia odległych plemion mają dodatkową wartość. Do portretów ludów pierwotnych w dziewiczej przyrodzie dodaje zawsze jakość studyjnego oświetlenia z zestawu ProFoto, który zawsze ma z sobą. To w połączeniu z idealną jakością zdjęć z jego ulubionej cyfrowej Mamiyi tworzy mieszankę iścię wybuchową. Jego prace z Etiopii przywodzą na myśl prace Steva McCurry i jego genialną afgankę.

Jasne, podczas prezentacji swojej twórczości, Joey lansował się i to bardzo, ale to chyba prawo młodości, która tak naprawdę jest jego przekleństwem bardziej niż błogosławieństwem. W pracach komercyjnych taki wiek nie pomaga w tym aby potencjalni klienci traktowali go poważnie. Jednak jego prace są jego najlepszym adwokatem – jego zdjęcia 50 centa, Danny DeVito czy Jonah Brothers odbiły się szerokim echem w branży fotografii komercyjnej. Uff dość tej laurki:)  Poza wszystkim Joey to naprawde spoko koleś, z którym można szczerze pogadać o fotografii, potrafi powiedzieć które zdjęcia są naprawdę ok, a które do bani. Jako nastolatek, ma jeszcze problemy w styly tego, że mama martwi się o to gdzie on się szlaja po świecie :) dlatego też założył nawet specjalnie dla swojej mamy bloga www.whereisjoey.com, aby mogła ona na bierząco za pomocą GPSa śledzić jego podróże. Podobno jednak dość słabo działa, bo jako jeden z pierwszych wpisów dał swoje zdjęcie z Gruzji, gdzie paradował z Kałasznikowem, co nie uspokoiło chyba specjalnie jego mamy :) :)

Jak to zrobiliśmy

Dubaj to nei tylko pustynia i orient. Przynajmniej dla mnie. Więc tym razem zdjęcia zupełnie nie egzotyczne. Tym razem będzie modowo. Razem z Joey pojechaliśmy do “klubu” Shelter, który był przerobionym na lokal starym magazynem. Zresztą było tam jeszcze sporo pozostałości industrialnej przeszłości tego miejsca – stare magazyny, obskurna łazienka itd. W tyh okolicznościach zrobiliśmy kilka zdjęć Cathy, która pozowała dla nas w dość ciekawym “betonowym ogrodzie”. W tej sesji zastosowaliśmy tylko jedną lampę ProFoto 600Ws z moim ulubionym modyfikatorem – wielką oktą. Moim zdaniem to najlepsze rozwiązanie na zdjęcia fashion w plenerze. Daje ona bardzo miekkie światło, oblewające modelkę. Jest tez dostatecznie duża (150 cm) aby oświetlić całą postać. Chociaż akurat w tej sesji zależało nam bardziej na stworzeniu puli światła (spota) nad modelką, dla uzyskania dość tajemniczego klimatu. Oświetlenie oczywiście górno-boczne. Ale nie tak jak zazwyczaj świece. To właśnie od Joey nauczyłem się, że rożnica między dobrym zdjęciem a zdjęciem profesjonalnym jest w tym, jak ustawiasz swoją lampę. Joey nauczył mnie, że czasem warto znacznie minąć się z oświetleniem modela i nie celować lampą na wprost. Znacznie łagodniejsze światło taka okta ma właśnie na bokach, więc jeśli odwrócimy nieco lampę, tak aby tylko światło z krańców lampy dociera do modela, efekt może być znaaacznie lepszy!

W tej sesji używałem obiektywu 17-40 f4 L. Nie bez strachu, bo w nim jeszcze było pełno piasku :) Modliłem się więc, żeby nic nie wleciało z neigo do matrycy. Ale udało się, jakoś aparat przeżył. Po co taki szeroki kąt? Od dawna lubiałem przerysowania perspektywiczne, zwłaszcza w zdjęciach fashion. To kwestia osobistego gustu, jedni powiedzą, że wygląda to karykaturalnie, ale ja po prostu lubię właśnie takie “żabie” perspektywy oraz przerysowania postaci, jakie tworzy taki obiektyw. Wiadomo, w portrecie taki efekt byłby niedopuszczalny. W zdjęciach modowych – ja go lubie. To połączenie industrialnego klimatu betonu z zielenią trawy, przypominało mi nieco Alicję w Krainie Czarow :) Taka świadoma decyzja stylistyczna wymagała od Cathy nielada poświęceń, musiała czołgać się ze mną po trawie, a nawet, jak na zdjęciu obok leżeć na ziemi.  Ale czego się nie robi dla zdjęć!

Wyzwalaliśmy oczywiście PocketWizardami, które u nas w Polsce jakoś nie są takie popularne, natomiast na zachodzie to absolutny standard w fotografii. Nie spotkałem w Dubaju żadnego fotografa, który używałby RadioPoppersów czy nawet Skyportów. Wiem, że w naszym kraju jest wielu apostołów tych ostatnich, ale jednak przekonałem się że świat wierzy tylko Pocketom. Szczerze mówiąc nie wiem czemu. Tak, tak, są niezawodne i naprawde trwałe. Nie ma przy nich obaw że coś się urwie, tak jak w mocno lansowanych Skyportach. Ale przy tym są ogroooomne i ciut nieporęczne. Dla mnie wyglądają nieco śmiesznie, mimo że faktycznie przyznaje, jest to industry standard. Każdy fotograf, z którym rozmawiałem ich używa, więc cos w tym jest. Ostatnio pojawiły się nowe Wizardy – Flex i Mini, które przenoszą TTL, umożliwiają synchronizację do 1/8000 sekundy itd. Byłem bardzo ciekaw opinii tuzów tej branży. Zdania są podzielone, od zachwytu po szyderstwo. No cóż, może kiedyś przyjdzie mi sobie samemu wyrobic zdanie…

Co pan robił w damskiej ubikacji

Cytat z Resju, jednego z moich ulubionych filmow. Jak to co? Zdjecia! Kolejny plan to Amanda w starej zapyziałej ubikacji. Strasznie brudnej i zakurzonej. Ciemnej i ponurej. Więc aż prosiło się o coś mrocznego. Ale ja chyba nie potrafie być mroczny… Więc zrobiłem coś w stylu parodii horroru! Pełnej śmiesznych, przerysowanych min, rodem z filmu Krzyk 3 :)

Amanda jest nauczycielką w szkole aktorskiej, więc nie miała problemu z wywoływaniem przesadzonych emocji na zawołanie. Zresztą była w tym bardzo przekonująca. Poprosiłem ją o to aby ukazała na zdjęciach krzyk a ona….zaczeła się drzeć jakby obdzierali ją ze skóry. Do tego stopnia, że aż Joey przybiegł sprawdzić czy wszystko OK :)

Mroczne świecenie w kibelku

Tu też poraz kolejny ekstremalnie szerokie kadry. I znowu musiałem tarzać się po podłodze, która do najczystszych nie należała. Asia mówi mi, że zawsze po sesji przychodzę do domu brudny i śmierdzący, bo albo czołgam się po ziemi, albo umaczam się w jakiejść cuchnącej kałuży. Ale jakoś nigdy nie myśle o tym jak wyglądają moje ciuchy na sesji, kiedy myśle o zdjęciach. Zresztą z tym wiąże się jeszcze inna historia garderobiana z której Asia ciągle się śmieje, ale to nie nadaję się chyba na bloga :)

Tu zaświeciliśmy 2 lampami Profoto. Jedna na modelkę jako światło górno-boczne z beauty dishem. Dish był wyposażony w grid, tak aby oświetlał tylko modelkę a nie tło. To pozwoliło utrzymać scenerię w ciemnej, mrocznej tonacji. Bez grida beauty dish po prostu oświetliłby całą łazienkę i efekt by szybko prysł. Ponieważ w łazience były dość połyskliwe kafelki, zastosowaliśmy drugie światło z tyłu. To była zwykła czasza z gridem, ustawiona dość wysoko. Wszystko to przy czasie 1/200 sekundy, tak aby całkowicie wygasić światło zastane. Bardzo lubie tak pracować w plenerze czy w lokacji. Kiedy wycinam zupełnie światło zastane, tak że zdjęcie bez lamp jest zupełnie czarne, mam 100% swobody w kreowaniu światła w scenie. To ja decyduje wtedy o tym co jest oświetlone, a co jest w cieniu, dla uzyskania odpowiedniego efektu. Taki schemat jest co prawda wymagający, ale pozwala uzyskać bardzo ciekawe efekty.

Jestem ekspertem, wiem jak to powinno. Na dowód mam tu zjęcie wiewiórki. I mieszkam u mojej mamy w piwnicy!

Dziś zwątpiłem. Tak na maxa. W nasze środowisko. Polskie. Rodzime. Sympatyczne i przyjacielskie. Ktore tak chętnie dzieli się wiedzą i cieszy się radością szczerą ze zdjęc swoich szanownych kolegów. Od pewnego Pana, który zresztą popisał się kiedyś przede mną swoją doskonałą umiejętnością pracy zespołowej (praktycznie monopolizując swoją osobą całą grupę na pewnych warsztatach) że za mało pustynne te moje zdjecia z pustyni. Co prawda Pan ten nie był nidgy na pustyni, ale wie, że ona tak nie wygląda…. hmmm. A ja myślę, że dokładnie tak wygląda bo tam byłem:)   Przypomina mi się jedno z powiedzeń mojego ulubionego fotografa Zacka. Zapytałem go o to na jakiej godzinie powinny być refleksy w oczach. On odparł, że na takiej na jakiej mi się podoba. Ale że znajdzie się pewnie kilku “fotografów” na dpreview czy innym forum, którzy napiszą “Taka jest reguła, że odblaski powinny być na godzinie 11 lub 1. U ciebie są na 1:15. A takie są reguły fotografii. Na dowód mogę pokazać zdjęcie, które zrobiłem wiewiórce. I by the way – mieszkam u mamy w piwnicy…” To tyle chyba wystarczy za komentarz tego co o tym myslę :)

Bonus

Standardowy już bonus – moje zdjęcie z Joey L.

Podziękowania

Wczoraj była rekordowa ilość wejść na mojego bloga – coś ponad 1500 unikalnych wizyt. Dziękuje Wam bardzo i zapraszam częściej. Bo pewnie jeszcze będzie kilka wpisów, z Dubaju i nie tylko :)

Related Blogs

Poczytaj także:

• Na pustyni
• (dziś będzie ekspresowy wpis) – Podsumowani
• (prawie) bez światła czyli White Seamless inaczej